بعداز ظهر سه شنبه منوچهر تلفن کرد و گفت عروسی‌ی شیرین جلو افتاده_ شنبه شب، محمود فکر کرد ای خدا و قلمش را گذاشت روی میز و چشم هاش را برای چند لحظه بست و به خودش گفت نه. بعد پرسید فرهاد شنیده، نه. پس تو از کجا فهمیدی؟ منوچهر براش قبلن گفته بود که زن برادرش از آشناهای فامیل داماد است_ دوباره گفت. محمود فکر کرد خوب_ حالا، برای شب با هم قرار گذاشتند. محمود داشت ناخن انگشت کوچکش را میجوید و توی فکرش برای فرهاد که ساکت و مظلوم روبروش نشسته بود از منطق زندگی حرف میزد. به منوچهر گفت ساعت هفت و نیم. بعد قلمش را از روی میز برداشت_ نوک قلم خشک شده بود و نمینوشت.

پنجره‌ی باز. صدای ماشین ها و صدای باد. کنار پنجره در صندلی راحتی نشسته‌ام. درخت های خیابان سیاهی‌ی آسمان و رنگ شاخه های نا آرام. آبی تیره آسمان. هلال خاکستری ماه. سبز روشن و سبز تیره برگها. سربی ی اسفالت. چه احساسی؟ می خواهم احساس شادی کنم بنشینم یا پنجره ی باز باد سر دو شب بزرگ بنشینم و سوز باد را به چشم سبکی شب را حس کنم شادی شب جابه جا می شوم پاهایم را دراز می کنم. تکیه می دهم. صدای پای راهگذران نیمه شب. صداهای شب. می نشینم تا صبح.